[EED] เกรกอรี่ ชานท์
posted on 06 Dec 2011 19:51 by undollชื่อ: เกรกอรี่ ชานท์ (Gregory Chant) หรือ อูริค (Ulrich) ก็ได้
ฉายา: ขอทานแห่งกิลดิเรก the begger of Gildireg
เพศ: ชาย วันเกิด: 19 พฤษภาคม อายุ: 19 ปี
ถิ่นกำเนิด/เชื้อสาย: กิลดิเรก ส่วนสูง: 174 cm น้ำหนัก: 63 kg
หอพัก: รอผล สมัครเข้าชั้น : ปี 4
ลักษณะ: ผมสีดำ ตาสีฟ้า ผิวไม่ขาวมาก ยิ้มแย้มแจ่มใสตลอดเวลา ท่าทางมอมแมมนิดๆ โสโครกหน่อยๆ มีคิ้วครึ่งเดียว
สรรพนามแทนตัวเอง : เรา กับคนที่อายุพอๆกันหรือน้อยกว่า แทนตัวว่าผมเวลาพูดกับคนอายุมากกว่า
สรรพนามแทนคนอื่น : เรียกชื่อคนอื่นตามปกติ ถ้าไม่สนิทก็เติมคุณหรือไม่ก็ท่านเข้าไป
สิ่งที่ชอบ : รอยยิ้ม คนนิสัยดี คนท่าทางเป็นมิตร นอนหลับ
สิ่งที่ไม่ชอบ : หิว เหนื่อย คนที่ไล่คนจรจัด ของเหนอะหนะ
นิสัย :
- เรื่อยๆเปื่อยๆ ยิ้มแย้มอยู่เสมอ ยิ้มง่าย ชอบหัวเราะเป็นนิสัย
- มองโลกในแง่ดี ถึงมันไม่ดีก็จะมองให้มันดี หาส่วนที่มันดีให้มันจนได้
- ชอบให้เรียกอูริคมากกว่าเกรกอรี่ แต่เรียกเกรกอรี่ก็ไม่เป็นไรหรอก
- ไม่ค่อยสนใจใครเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ต้องเกี่ยวข้องจะไม่ชายตามองด้วยซ้ำ
- ค่อนข้างสุภาพ ดูท่าทางเป็นมิตร แอบกวนบาทาเบาๆ
- เบื่อง่าย สมาธิสั้น แต่เป็นพวกความพยายามสูงก็อยากได้อะไรก็ต้องได้ (ขัดแย้งในตัวเองสิ้นดี)
- ไม่ค่อยเริ่มชวนคุยเท่าไหร่ เพราะเป็นพวกปากหนัก
ประวัติ
- ตอนเด็กๆอยู่ที่โบสถ์ เติบโตมาได้สักพักก็หนีออกมาผจญภัยโลกกว้างเอง
- ใช้ชีวิตแบบคลุกฝุ่น ล้มลุกคลุกคลานเอาเอง
- ที่เป็นอาชีพนี้เพราะรู้สึกว่าสบายดี ไม่ต้องไปขโมย ไม่ต้องฆ่าใคร แบมือขอกันโต้งๆเนี่ยแหละ
- และอีกเหตุผลหนึ่งคือเคยมีคนเลี้ยงดูระยะหนึ่งเป็นขอทาน
- แต่ถ้าใครจ้างอะไรก็ทำหมดแหละ ซ่อมหลังคา หาแมว ส่งของ หรือฆ่าคน (?) ไม่ค่อยเลือกงานเพราะถือว่าเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเอง ถ้าจะผิดนิดเลวหน่อยๆก็หยวนๆได้ถ้าราคางามพอ
- มีแผลที่คอเพราะเคยไปกวนบาทาอัศวินแถบชายแดน...
ความสามารถ
- หน้าซื่อตาใสขอร้องคนอื่น
- เล่นดนตรีเป็นบ้างแบบฝึกเองมั่วๆ เพราะขอตังค์ขอเฉยๆบางทีเขาไม่ให้ ก็ต้องมีลูกเล่นกันบ้างเนอะ...
อื่นๆ
- พูดจาไม่มีหางเสียงไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ ถ้าโดนทักก็ยังไม่มี จนกว่าจะบังคับจึงจะพูด
- เก่งแบบจับฉ่ายผสมกรรมกร คือ เก่งพวกงานธรรมดาในชีวิตประจำวัน อย่างพวกก่อสร้าง จำทาง หาของ ไรเงี้ย
- นอกจากความสามารถในการเอาตัวรอดแล้วนอกนั้นห่วยเกือบหมด
- ต่อสู้ก็ไม่ค่อยได้ แรงน้อย เหนื่อยง่าย
- เวทมนตร์ก็งูๆปลาๆ ลูกผีลูกคน ออกบ้างไม่ออกบ้าง กระจุยกระจาย
- ทฤษฎีหน่ะหรอ? หึ อ่านหนังสือยังไม่ค่อยแตกเล้ย!!
- ไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร ถ้าใครเคยช่วยเหลือพยายามตอบแทนให้หายกันไป
- แต่ถ้าบอกว่าช่วยไม่มีการตอบแทนเจ้าตัวจะระแวง และถอยห่างอัตโนมัติ
ชอบ: มีชีวิตไปวันๆเรื่อยๆ นั่งๆนอนๆ อากาศเย็นๆ อะไรใหม่ๆ
เกลียด: คนมายุ่งวุ่นวายกับชีวิต ของเหนอะหนะ การอดอาหาร
สถานะ: โสด NL BL - OK
อาวุธ:
ดาบ มีคนให้มาแทนค่าจ้าง ไม่ค่อยได้ใช้หรอก เอาไว้ถือเดินไปเดินมาเท่ๆ กำลังเริ่มรู้สึกว่ามันหนักจะเอาไปขายต่ออยู่มะรอมมะร่อ
คทา จุดประสงค์การใช้คล้ายๆกัน ถือเดินไปเดินมาเท่ๆ แต่อันนี้ไม่ได้มีคนให้มา เดินผ่านแล้วเห็นว่าสวยดีแต่แพงเกินซื้อเลยไปอ้อนๆเจ้าของร้านจนเขาลดให้ ตอนหลังเริ่มรู้สึกรำคาญในความเกะกะของมัน
กะลา ของติดตัวมานาน สืบทอดต่อมาจากขอทานคนหนึ่งที่เคยดูแลตอนเด็กๆ
พิณ อยู่ในหมวดอาวุธดีไหม แต่ก็น่าจะใช่เวลาหากิน ก็ใช้มันเป็นอาวุธหาตังค์ไง
สัตว์พาหนะ ไม่มี
ข้อสอบ:
1. ถ้าได้เป็นกษัตริย์ สิ่งของที่ต้องการจะถือหรือสวมเป็นอันดับแรกคืออะไร?
มงกุฎ ก็นะ ครั้งหนึ่งในชีวิตของเรา นอกจากนักแสดงแล้วก็ต้องเป็นราชาเนี่ยแหละถึงจะได้สวมมงกุฎอย่างที่ไม่มีใครหาว่าบ้า
2. สิ่งที่ต้องการได้เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ของตัวเอง คืออะไร?
ตัวเราเอง ทำไมต้องหาสัญลักษณ์แทนตัวของเรา ในเมื่อตัวเราไม่ว่าจะฉายาอะไรก็เป็นตัวเรา (ถึงแม้ว่าตอนแรกเราอยากจะตอบว่ากะลาก็ตาม)
3. สิ่งที่ต้องการมอบให้ประชาชนในแคว้นของตน คืออะไร?
มงกุฎ เอาไปเลยอำนาจอันแสนจะเกรียงไกร อยากได้กันมาก ก็เอาไปแบ่งๆกันเอาเองนะ เราจะนั่งมองดูพวกท่านปกครองแคว้นอย่างมีความสุข
4. ถ้าถึงเวลาที่จะต้องสละทิ้งทุกอย่าง ของสี่อย่างที่ว่ามานี้ให้ลำดับของที่อยากจะทิ้งอย่างแรกจนถึงอย่างสุดท้าย?
ทิ้งมันหมดทุกอย่างพร้อมกันนั่นแหละ เอ้า!! ถ้าถึงเวลานั้นจะมานึกว่าเราจะทิ้งอะไรก่อนดีน้า~ ไม่น่าจะหนีทันหรอกมั้ง!? ทิ้งๆไปเหอะ ไม่ตายก็หาใหม่ได้ เราไม่เดือดร้อน
